Każdy inżynier budownictwa powinien wiedzieć, czym jest publiczna infrastruktura techniczna. W ujęciu prawnym jest to infrastruktura zlokalizowana w przestrzeni
publicznej, stanowiąca własność lub znajdująca się w zarządzie jednostek samorządu terytorialnego (lub ich jednostek organizacyjnych) albo państwowych osób prawnych. Sieci telekomunikacyjne wchodzące w skład tej infrastruktury są często realizowane przez branżę elektryczną na zlecenie podmiotów publicznych.
Fot. © Thanos – stock.adobe.com
Publiczna infrastruktura techniczna obejmuje również infrastrukturę innych państwowych jednostek organizacyjnych i podmiotów wykonujących zadania użyteczności publicznej (nawet przy jedynie częściowym udziale Skarbu Państwa). Kluczowa jest tu przydatność danej infrastruktury do montażu punktów dostępu bezprzewodowego o bliskim zasięgu lub urządzeń niezbędnych do połączenia ich z siecią telekomunikacyjną.
Publiczna infrastruktura w praktyce
Do publicznej infrastruktury technicznej zalicza się zwłaszcza:
- latarnie oświetleniowe;
- tablice i urządzenia reklamowe;
- konstrukcje wsporcze znaków drogowych, sygnalizatorów świetlnych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego;
- przystanki (kolejowe, autobusowe, tramwajowe), stacje kolejowe i stacje metra.
Sieci RLAN w podmiotach publicznych
Organy publiczne lub dostawcy usług publicznych mogą wykorzystywać lokalne sieci radiowe (RLAN) w swoich obiektach na potrzeby personelu i klientów, np. aby ułatwić dostęp do usług e-administracji, informacji o transporcie publicznym lub zarządzaniu ruchem. Podmioty te mogą udostępniać swoje punkty dostępowe obywatelom jako usługę dodatkową, o ile jest to zgodne z przepisami o ochronie konkurencji i zamówieniach publicznych.
Dostawcy lokalnych punktów dostępu do sieci działający w obrębie prywatnych posesji lub ograniczonych przestrzeni publicznych na zasadach niekomercyjnych (jako dodatek do innej działalności – np. hotspoty RLAN udostępniane klientom punktów handlowych lub wszystkim osobom na danym obszarze) mogą podlegać obowiązkowi posiadania ogólnych zezwoleń na wykorzystanie widma radiowego. Nie powinni oni jednak być obciążani wymogami stosowanymi wobec dużych dostawców publicznych sieci telekomunikacyjnych ani obowiązkami dotyczącymi użytkowników końcowych lub też wzajemnych połączeń. Stosuje się natomiast wobec nich zasady odpowiedzialności, które zostały określone w prawie unijnym (dyrektywa 2000/31/WE [1]).
>>> Instalacje teletechniczne w budynkach wielorodzinnych
>>> Kontrola okresowa budynku i przegląd instalacji antenowej
Nowe technologie: LiFi
Uzupełnieniem dla tradycyjnych sieci radiowych stają się nowe technologie, takie jak LiFi. Rozwiązania te umożliwiają tworzenie optycznych punktów dostępu wykorzystujących światło widzialne, co przyczynia się do rozwoju lokalnych sieci bezprzewodowej łączności optycznej.
W dalszej części artykułu:
Punkty dostępu o bliskim zasięgu i niskiej mocy
Praktyka zastosowania – dostęp do infrastruktury publicznej
Łącza telekomunikacyjne w budynkach oraz prawo drogi
>>> Cały artykuł dostępny jest w numerze 2/2026 miesięcznika „Inżynier Budownictwa”.
>>> Członkowie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa mają dostęp do miesięcznika przez portal członkowski >>>
Przemysław Gogojewicz
Kancelaria Usług Prawnych Gogojewicz & Współpracownicy Radcy Prawni i Doradcy Podatkowi
Literatura
[1] Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. L 178 z 17.7.2000, s. 1–16).
