Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Parametry akustyczne materiałów w lekkiej obudowie hal

19.03.2019

Wobec rosnącego znaczenia akustyki w budownictwie rośnie zainteresowanie właściwościami dźwiękoizolacyjnymi i dźwiękochłonnymi materiałów budowlanych.

 

© dmitrimaruta - stock.adobe.com

 

Lekka obudowa jest rodzajem elementów budowlanych powszechnie stosowanym na ściany osłonowe i pokrycia dachowe w budownictwie halowym. Projektując lekką obudowę, należy uwzględnić nie tylko nośność i sztywność przegród wynikających z oddziaływań środowiskowych i użytkowych, ale również zagadnienia akustyki budynku, pomieszczeń i ochrony przed hałasem zewnętrznym. Dobór materiału odgrywa bardzo ważną rolę w optymalnym zabezpieczeniu akustycznym hal. Aby spełnić obowiązujące w Polsce wymagania normowe, materiały powinny mieć odpowiednie właściwości dźwiękoizolacyjne i dźwiękochłonne.

 

Właściwości dźwiękoizolacyjne

Parametrem określającym właściwości dźwiękoizolacyjne materiałów stosowanych w lekkiej obudowie hal jest izolacyjność akustyczna od dźwięków powietrznych, którą wyraża się za pomocą izolacyjności akustycznej właściwej R:

R = L1 - L2 + 10lg S/A            (1)

gdzie: L1 - poziom ciśnienia akustycznego w pomieszczeniu nadawczym [dB]; L2 - poziom ciśnienia akustycznego
w pomieszczeniu odbiorczym [dB]; S - powierzchnia przegrody [m2]; A - chłonność akustyczna pomieszczenia odbiorczego [m2] (A = 0,161 V/T, gdzie V - objętość pomieszczenia odbiorczego, T - czas pogłosu pomieszczenia odbiorczego [s]).

Wymienione parametry akustyczne określają właściwości dźwiękoizolacyjne danego rozwiązania w poszczególnych 1/3 oktawowych lub oktawowych pasmach częstotliwości w przedziale minimum od 100 do 3150 Hz (wg ostatnich norm międzynarodowych zalecane jest rozszerzenie zakresu częstotliwości od 50 do 5000 Hz).

W praktyce do oceny parametrów dźwiękoizolacyjnych przegród budowlanych i ich elementów stosuje się jednoliczbowe wskaźniki wyznaczane na podstawie charakterystyk w funkcji częstotliwości zgodnie z metodami podanymi w normach międzynarodowych.

W Polsce w tym zakresie stosowana jest norma PN-EN ISO 717-1:2013-08 i PN-EN ISO 717-2:2013-08.

Do oceny izolacyjności od dźwięków powietrznych używa się następujących rodzajów wskaźników jednoliczbowych:

  • wskaźnik ważony oznaczany, w zależności od rodzaju parametru akustycznego, symbolem Rw (wskaźnik ważony izolacyjności akustycznej właściwej);
  • dwa uzupełniające widmowe wskaźniki adaptacyjne C i Ctr, których zadaniem jest wskazanie na zdolność przegrody budowlanej lub jej elementu do izolowania hałasów o widmie płaskim w funkcji częstotliwości (wskaźnik adaptacyjny C) oraz hałasów o widmie niskoczęstotliwościowym (wskaźnik adaptacyjny Ctr).

Sposób zapisu izolacyjności od dźwięków powietrznych przegrody budowlanej lub jej elementu za pomocą powyższych wskaźników jest następujący:

Rw (C, Ctr)                 (2)

 

Czytaj też: Poprawa warunków akustycznych w klubach z muzyką na żywo

www.piib.org.pl

www.kreatorbudownictwaroku.pl

www.izbudujemy.pl

Kanał na YouTube

Profil na Google+