Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

IX warsztaty Projektowanie jako gra zespołowa

08.12.2016

W 2015 r. w Poznaniu, w sąsiedztwie kampusu Politechniki Poznańskiej, oddano do użytku kompleks obiektów Centrum Badawczego Polskiego Internetu Optycznego (CBPIO).

Jest on bazą dla rozwoju badań i wdrożeń w zakresie infrastruktury elektronicznej, technologii informacyjno-komunikacyjnych oraz ich zastosowań praktycznych. Autorem koncepcji urbanistyczno-architektonicznej tego fragmentu miasta, położonego między Wartą a jeziorem Malta w bliskości Ostrowa Tumskiego, jest prof. dr hab. inż. arch. Marian Fikus. Centrum składa się z dwóch części. Budynek Sal Technologicznych (BST) zaprojektowano we wrocławskiej pracowni Archimmodicus.

Część laboratoryjno-biurowa powstała w systemie zaprojektuj i wybuduj. Generalny wykonawca, firma Eiffage, zlecił wykonanie projektu Pracowni Architektonicznej Ewy i Stanisława Sipińskich. Głównym projektantem była prof. dr hab. inż. arch. Ewa Pruszewicz-Sipińska.

Koszt inwestycji wyniósł ok. 100 mln zł, z czego 90% to dofinansowanie z UE. W kompleksie CBPIO ma swoją siedzibę afiliowane przy Instytucie Chemii Bioorganicznej PAN Poznańskie Centrum Superkomputerowo-Sieciowe (PCSS). Jest ono centrum badawczo-rozwojowym w zakresie sieci komputerowych nowych generacji i równocześnie dostawcą usług dużej mocy obliczeniowej, systemów archiwizacji i Internetu oraz usług sieciowych.

 

 

7 listopada br. w CBPIO odbyły się IX warsztaty z cyklu „Projektowanie jako gra zespołowa”. Ich otwarcia dokonali inż. Jerzy Stroński, wiceprzewodniczący Wielkopolskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, i arch. Krzysztof Frąckowiak, przewodniczący Okręgowej Izby Architektów.

Następnie uczestnicy zwiedzili obiekt. Pierwsze było Data Center. Kolejne - laboratorium wizualizacji, czyli pomieszczenie w kształcie sześcianu, otwarte z jednej strony. Wszystkie ściany są ekranami. W jego wnętrzu uczestnicy warsztatów mogli po założeniu specjalnych okularów i korzystając z joysticka poruszać się on-line w wirtualnej przestrzeni jednej z poznańskich ulic. Ostatnim etapem wycieczki było kino wysokiej rozdzielczości 8K.

Drugą część warsztatów stanowiła prezentacja projektu części laboratoryjno-biurowej. Prowadził ją prof. dr hab. inż. arch. Stanisław Sipiński, współautor projektu.

O  posadowieniu budynku opowiadał konstruktor mgr inż. Ireneusz Osajda. Wymienił dwa podstawowe problemy podczas projektowania - spełnienie wymogów dotyczących osiadań oraz kontakt budynku sal technologicznych (BST) i budynku laboratoryjno-biurowego na styku dylatacyjnym.

Projekt budynku BST powstał w innej pracowni i jego budowa rozpoczęła się kilka miesięcy wcześniej. W miejscu jego lokalizacji natrafiono na ruiny dawnych fortów. Aby uniknąć efektu krawędzi tnącej między posadowieniem o sztywnym podparciu na ruinach a posadowieniem na gruncie, zastosowano swoisty materac. Była to półtorametrowa warstwa kwalifikowanego kruszywa odpowiednio zagęszczona i zawinięta w kokon z geowłókniny. Dopiero na tym wykonano płytę fundamentową. Wielkość tego materaca wykraczała na odległość 1,5 m poza obrys budynku. Ponieważ projekt znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie budynku laboratoryjno-biurowego zakładał wykonanie płyty fundamentowej na palach, należało się z tym uporać. Dokonano tego przez nadwieszenie wspornikowe płyty fundamentowej. Na tak wykonstruowanej płycie, nieobciążającej materaca, stoi ściana przylegająca do dylatacji. Charakterystyczne jest to, że w pobliżu styku budynków, ze względu na przewieszenie, część pali, w odróżnieniu od pozostałych, musiała być policzona na wyrywanie.

Ze względu na wymogi dotyczące osiadania, w trakcie realizacji prowadzono regularnie precyzyjne pomiary. Ostatecznie na skutek dodawania obciążenia w czasie budowy pale, zgodnie z założeniem, osiadły o 1 cm, co było spójne z osiadaniem sąsiedniego budynku BST.

W centrum znajduje się zegar atomowy utrzymujący z dużą dokładnością ciągły i stabilny czas. Dla tego pomieszczenia wymagano przyjęcia obciążenia 25 kN/m2. Zaprojektowano posadowienie na oddzielnych niezależnych palach. Na wykonanej na nich płycie fundamentowej umieszczono wibroizolatory, a na nich płytę posadzkową. Po zwolnieniu i wyregulowaniu wibroizolatorów górna płyta została ustabilizowana.

Warsztaty zorganizowały wspólnie wielkopolskie izby inżynierów budownictwa i architektów.

 

Łukasz Gorgolewski

Zdjęcie: PA E. i S. Sipińskich

www.piib.org.pl

www.kreatorbudownictwaroku.pl

www.izbudujemy.pl

Kanał na YouTube