Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Straty ciepła w budynkach z wielkiej płyty

13.11.2019

Budynki mieszkalne z wielkiej płyty są i będą trwałym elementem architektonicznym polskich miast, dlatego ich modernizacja w celu ograniczenia strat ciepła jest nie do przecenienia.

 

System konstrukcyjno-technologiczny budownictwa mieszkaniowego wielkopłytowego o symbolu OWT-67 (OWT - Oszczędnościowy Wielkopłytowy - Typowy) [1] powstał jako kontynuacja systemów OW-1700 i OW-1700K.

 

Podstawowymi cechami systemu [1,2] jest przyjęty układ konstrukcyjny w postaci 2- lub 3-traktowej przestrzennej skrzyni wielokomórkowej, w której ściany zewnętrzne budynku stanowią pasma podłużne, częściowo tylko wypełniające wysokość elementów skrzyni. System został opracowany, opierając się na zasadzie koordynacji modularnej w budownictwie, i dostosowany do warunków istniejących w 1967 r. (fizyka budowli, będąca matką ochrony cieplnej budynków, rozwinęła się dopiero później wraz z nowymi możliwościami techniki, takimi jak np. pomiary termowizyjne - w paśmie widma podczerwieni). Podstawowym liniowym wymiarem modularnym w systemie OWT-67 jest wielkość równa dziewięciu jednostkom modularnym (30 cm), tj. 270 cm. Wielkość tę przyjęto jako wymiar podstawowy kondygnacji brutto. Poza tym w systemie przyjęto kształtowanie strukturalne w planie wyłącznie w oparciu o trzy powierzchniowe moduły. Utworzono je, opierając się na trzech modularnych wymiarach liniowych: 270, 540 i 480 cm. Są to następujące moduły powierzchniowe: 270 x 480 cm, 540 x 480 cm i 540 x 540 cm. Maksymalne gabaryty dla systemu to: 540 x 270 x 30 cm. W systemie założono możliwość realizacji budynków mieszkalnych wielorodzinnych o wysokości 5 i 11 kondygnacji (fot. 1).

 

Polecamy: Budynki z wielkiej płyty - stan złączy konstrukcyjnych i możliwości ich naprawy

 

Fot. 1. Osiedle Kormoran w Olsztynie – budynki systemu wielkopłytowego OWT-67

Wielka płyta. Analiza cieplna w zakresie widma podczerwieni

Przeprowadzone badania za pomocą detekcji fal w zakresie widma podczerwieni potwierdziły znaczne straty energii cieplnej w obrębie liniowego pomostu energetycznego. Na zewnętrznej płaszczyźnie obudowy budynku stwierdzono średnią różnicę temperatury Δϑe = 4 K - w obrębie oddziaływań oraz poza obszarem wpływu cieplnego mostka termicznego. Jeśli chodzi o powierzchnię wewnętrzną przegrody, różnica ta wynosiła średnio Δϑe1 = 8 K na ścianie podłużnej w poziomie piętra i Δϑe2 = 3 K w obrębie prefabrykowanej belki nadprożowej typu „Z" - w poziomie płytowej tarczy stropu nad parterem. Warto w tym miejscu podkreślić, jak bardzo ważne są odbiory montażu stolarki otworowej z zastosowaniem diagnostyki termowizyjnej. Nieprzeprowadzenie tego typu cieplnej analizy technicznej skutkuje znacznymi stratami energii ogrzewczej (rys. 1-3).

 

Rys. 1. Sezonowe straty ciepła wynikające z konstrukcyjnego układu balkonu. Żyletka termiczna powstała w płycie wspornikowej systemu balkonu oraz straty w obrębie płaszczyzny kondygnacji stropu nad piwnicą

 

Rys. 2. Termogram płyty balkonu wspornikowego, widoczny mostek cieplny pod płytą balkonu

 

Rys. 3. Podłoga piętra i termogram podłogi

 

Przeprowadzona analiza rozkładu temperatury w liniowym mostku termicznym ustroju konstrukcji balkonu wspornikowego systemu OWT-67 wyraźnie wykazała straty energii ogrzewczej przez przenikanie. Problem dotyczy całego kraju, ponieważ system OWT-67 był bardzo popularny. Jednym z możliwych sposobów modernizacji jest rozwiązanie polegające na zastosowaniu systemu balkonów dostawianych w konstrukcji stalowo-żelbetowej, w znacznej mierze niezależnej od konstrukcji budynku [2].

 

 

Za zmianami w systemie konstrukcyjnym przemawiają zarówno straty ciepła (żyletka termiczna w poziomie płyty balkonu wspornikowego - rys. 2), jak również fakt, że balkony w systemie OWT-67 cechuje mała powierzchnia funkcjonalna.

 

Artykuł ukazał się w nr. 2/2018 „Inżyniera Warmii i Mazur”.

 

Literatura

  1. Praca zbiorowa, Systemy budownictwa mieszkaniowego i ogólnego: W-70, Szczeciński, SBM-75, WUF-l OWT-67, WWP: H. Rościszewska, J. Cyganecki, rozdział „OWT-67 System konstrukcyjno-technologiczny budownictwa mieszkaniowego”, Arkady, Warszawa 1974.
  2. P. Bieranowski, Redukcja mostka cieplnego w istniejącym ustroju konstrukcyjnym poprzez zmianę modelu konstrukcji - balkony. „Przegląd Budowlany" nr 3/2015, Warszawa.

 

mgr inż. Piotr Bieranowski - Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie, Wydział Nauk Technicznych
inż. Grzegorz Karpa - dyrektor W-MOIIB w Olsztynie
Ilustracje P. Bieranowski

 

Zobacz też: Bloki z wielkiej płyty - technologia i elementy konstrukcyjne

www.piib.org.pl

www.kreatorbudownictwaroku.pl

www.izbudujemy.pl

Kanał na YouTube