1 lipca 1986 roku weszła w życie Ustawa o spółkach z udziałem zagranicznym. Pierwszą tego typu spółką było konsorcjum budowlane.
fot. Stary kiosk/stock.adobe.com
- Kapitał zagraniczny w PRL regulowała Ustawa z dnia 23 kwietnia 1986 r. o spółkach z udziałem zagranicznym.
- W spółkach z udziałem zagranicznym mogły uczestniczyć wyłącznie przedsiębiorstwa państwowe, spółdzielnie, instytucje publiczne.
- Nad wszystkim czuwał Minister Współpracy Gospodarczej z Zagranicą.
Ważny interes społeczny
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1986 r. regulowała warunki tworzenia i zasady działalności spółek z udziałem zagranicznym na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Polskimi podmiotami uprawnionymi do uczestnictwa w spółkach były:
• przedsiębiorstwa państwowe;
• spółdzielnie i ich związki;
• instytucje naukowe i jednostki badawczo-rozwojowe, jeżeli posiadają osobowość prawną;
• spółki handlowe, w których Skarb Państwa lub osoby wymienione w pkt 1-3 mają udziały wynoszące ponad 50% kapitału zakładowego.
Podmiotami zagranicznymi uprawnionymi były:
• osoby prawne mające siedzibę za granicą;
• osoby fizyczne mające obywatelstwo obce albo obywatelstwo polskie i miejsce stałego zamieszkania za granicą;
• nieposiadające osobowości prawnej spółki osób wymienionych w pkt 1 i 2.
Minister Współpracy Gospodarczej z Zagranicą mógł odmówić wydania zezwolenia, w szczególności, jeżeli prowadzenie działalności gospodarczej nie byłoby celowe ze względu na ważny interes społeczny lub gospodarczy albo godziłoby w bezpieczeństwo państwa.
Budowa Lotniska Chopina
W „Przeglądzie Technicznym” z 1987 roku czytamy, że pierwszą spółką z zagranicznym kapitałem było konsorcjum z branży budowlanej „LIM”. Jego zadaniem było ukończenie budowy terminala miejskiego LOT w Warszawie.
Więcej na ten temat znaleźć można na stronie Lotniska Chopina: „Budowa nowego obiektu ruszyła w roku 1990. Głównym wykonawcą była niemiecka firma Hochtief, ale pomagało jej aż 164 podwykonawców. Z tej liczby 121- to firmy polskie. Po 24 miesiącach inwestycja została ukończona. Kosztem ok. 300 mln marek niemieckich wybudowano dworzec lotniczy, parking wielopoziomowy oraz sieć dojazdów drogowych. Warszawa zyskała nowoczesny terminal o przepustowości 3,5 mln pasażerów rocznie”. Terminal oddano do użytku w 1992 roku.
Źródło: Inżynier Budownictwa/Przegląd Techniczny 19/87/lotnisko-chopina.pl
Z PAMIĘTNIKA INŻYNIERA: