Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Problem doboru materiałów do budowy sieci wodociągowych - cz. I

13.08.2018

Pyły azbestu według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) są czynnikiem rakotwórczym kategorii I, tzn. że powodują powstawanie nowotworów u ludzi. Chorobotwórcze działanie azbestu spowodowane jest wdychaniem włókien zawieszonych w powietrzu. Dopóki włókna nie są uwalniane do środowiska oraz nie następuje ich wdychanie, materiały zawierające minerały włókniste nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzi. Brak jest danych potwierdzających szkodliwy wpływ rur azbestowo-cementowych na zdrowie człowieka. Dlatego w wytycznych WHO ani też w polskich przepisach nie ustalono norm dopuszczalnej zawartości azbestu w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Mimo to nie buduje się już sieci wodociągowych z tego materiału. Niezależnie jednak od braku negatywnego wpływu rur azbestowo-cementowych na jakość wody do spożycia w myśl ustawy z dnia 19 czerwca 1997 r. o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest (Dz.U. z 2004 r. Nr 3, poz. 20) wszelkie produkowane rury, złącza i szczeliwa cementowe nie mogą zawierać azbestu.

W zwykłych warunkach, jeśli woda nie wykazuje korozyjnego wpływu na zaprawę cementową, przewody wodociągowe z rur azbestowo-cementowych nie powodują zauważalnego wzrostu stężeń włókien azbestowych w porównaniu z naturalnym tłem. W związku z tym ustalono, że nie ma konieczności eliminacji rur azbestowo-cementowych z sieci wodociągowych, jeżeli woda nie jest korozyjna dla zaprawy cementowej i sieć nie ulega częstym awariom. W takim przypadku rurociągi mogą być eksploatowane do czasu planowych wymian instalacji.

Świeży beton i wykładzina cementowa charakteryzują się odczynem silnie alkalicznym, osiągającym wartość nawet 13. Decyduje o tym głównie zawartość w betonie i zaprawie cementowej wodorotlenku wapnia. W związku z tak wysokim pH w pierwszym okresie użytkowania rur wykonanych z materiałów na bazie cementu może wystąpić nieznaczne podwyższenie alkaliczności transportowanej wody. Jednak po krótkim czasie następuje neutralizacja zewnętrznych warstw betonu i nie ma on już praktycznie wpływu na odczyn pH wody. Związkami szkodliwymi dla zdrowia, które mogą przenikać z betonu do wody, są: bar, glin oraz mikrozanieczyszczenia zawarte w surowcach. Natomiast dodatkowe zanieczyszczenia pogarszające jakość wody mogą przenikać do niej z elementów metalowych lub stopów jako produkty korozji zachodzącej pod warstwą cementową lub też na skutek wadliwego położenia wykładziny albo jej uszkodzenia w czasie usuwania awarii lub też jako skutek agresywności korozyjnej wody w stosunku do warstwy cementowej. Korozja betonu może być spowodowana obecnością w wodzie nadmiernej ilości agresywnego dwutlenku węgla i jonów wodorowych, tzw. korozja kwasowęglanowa. Może także wystąpić korozja siarczanowa materiałów zawierających związki wapnia. Można stwierdzić, że korozyjne dla betonu i zaprawy cementowej są wody miękkie i kwaśne zawierające duże ilości chlorków i siarczanów oraz agresywny dwutlenek węgla.

O intensywności korozji decydują przede wszystkim zasadowość i odczyn pH.

 

prof. Marian Kwietniewski

Politechnika Warszawska Wydział Instalacji Budowlanych, Hydrotechniki i Inżynierii Środowiska

 

Uwaga: literatura zostanie podana w cz. II artykułu.

www.piib.org.pl

www.kreatorbudownictwaroku.pl

www.izbudujemy.pl

Kanał na YouTube