Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Parametry akustyczne materiałów w lekkiej obudowie hal

19.03.2019

Norma PN-EN ISO 717-1:2013-08 podaje metody wyznaczania i zakresy stosowania poszczególnych wskaźników, i tak np.:

  • wskaźnik C odnosi się przede wszystkim do oceny izolacyjności akustycznej przegród w stosunku do hałasów bytowych, stosowany jest także przy ocenie izolacyjności akustycznej w stosunku do takich hałasów zewnętrznych, jak np. hałas lotniczy występujący w niedalekiej odległości od lotnisk, hałas drogowy i kolejowy przy przejeździe pojazdów z dużą prędkością (tu norma podaje graniczne wartości prędkości);
  • wskaźnik Ctr odnosi się przede wszystkim do oceny izolacyjności akustycznej przegród w stosunku do hałasów zewnętrznych pochodzących od komunikacji drogowej w mieście, a także w stosunku do niektórych rodzajów hałasów instalacyjnych, np. hałasu pochodzącego od stacji transformatorowych.

Przy projektowaniu i przy ocenie izolacyjności akustycznej konkretnych rozwiązań materiałowo-konstrukcyjnych stosuje się sumę wskaźnika ważonego i (odpowiedniego do zakresu stosowania danego rozwiązania) jednego z dwóch widmowych wskaźników adaptacyjnych, oznaczając powstały w ten sposób nowy wskaźnik symbolem RA,1 lub RA,2, przy czym:

RA,1 = Rw + c                 (3)

RA,2 = Rw + Ctr              (4)

Utworzone w ten sposób wskaźniki noszą nazwę wskaźników oceny izolacyjności akustycznej właściwej RA,1 i RA,2. Wprowadzenie widmowych wskaźników adaptacyjnych wskazuje, że ta sama przegroda budowlana posiadająca określoną izolacyjność akustyczną w funkcji częstotliwości charakteryzuje się różną zdolnością do izolowania hałasu w zależności od jego widma, co liczbowo wyraża się zróżnicowanymi wartościami wskaźników RA,1 i RA,2.

Wykorzystując przy projektowaniu wskaźniki izolacyjności akustycznej przegród budowlanych i ich elementów, określone na podstawie laboratoryjnych pomiarów akustycznych wzorców tych rozwiązań, zaleca się wprowadzenie korekty dwudecybelowej, pełniącej funkcję współczynnika bezpieczeństwa przy projektowaniu budynków pod względem akustycznym.

 

Rys. Zależności graficzne między wskaźnikami pochłaniania dla poszczególnych klas pochłaniania dźwięku

 

Właściwości dźwiękochłonne

Podstawowym parametrem charakteryzującym właściwości dźwiękochłonne wyrobów budowlanych jest pogłosowy współczynnik pochłaniania dźwięku as. Współczynnik ten wyznacza się zgodnie z normą PN-EN ISO 354:2005 w komorze pogłosowej dla próbki o powierzchni 10-12 m2, zamontowanej w sposób podobny jak przewidywany w praktyce stosowania (np. sufity podwieszane montuje się w odpowiedniej odległości od powierzchni odbijającej). Pogłosowy współczynnik pochłaniania dźwięku αs jest podawany w postaci charakterystyki w funkcji częstotliwości dla pasm 1/3 oktawowych z zakresu od 100 do 5000 Hz i zawiera pełną informację o właściwościach dźwiękochłonnych wyrobu.

W 1999 r. wprowadzono normę europejską PN-EN ISO 11654:1999, która zaleca stosowanie i podaje metodę wyznaczania następujących uproszczonych parametrów, charakteryzujących właściwości dźwiękochłonne wyrobów budowlanych:

  • αp - praktyczny współczynnik pochłaniania dźwięku, obliczony dla pasm oktawowych jako wartość średnia pogłosowych współczynników αs, zmierzonych dla pasm 1/3 oktawowych; stosowany przez akustyków do typowych obliczeń w projektach adaptacji wnętrz;
  • αw - wskaźnik pochłaniania dźwięku, będący jednoliczbową wielkością, określany na podstawie charakterystyki praktycznego współczynnika pochłaniania dźwięku αp wg metody podanej w normie PN-EN ISO 11654:1999.

Wskaźnik pochłaniania zawiera szacunkową informację o właściwościach dźwiękochłonnych wyrobu. Czasami występuje z dodatkowym literowym wyznacznikiem kształtu, informującym o współczynniku większym o 0,25 lub więcej, niż wskazuje na to wartość wskaźnika, w pewnym zakresie częstotliwości, tj.: wyznacznik L oznacza większe pochłanianie dla zakresu niskich częstotliwości (250 Hz), M - dla średnich częstotliwości (500 Hz, 1000 Hz), H - wysokich częstotliwości (2000 Hz, 4000 Hz).

Opierając się na wyznaczonym wskaźniku pochłaniania dźwięku, przypisuje się do wyrobu odpowiednią klasę pochłaniania dźwięku. Klasy pochłaniania wyrobów dźwiękochłonnych i odpowiadające im wskaźniki pochłaniania dźwięku zestawiono w tab. 1.

 

Tab. 1. Klasy pochłaniania dźwięku wyrobów budowlanych wg PN-EN ISO 11654:1999

Klasa pochłaniania dźwięku

Wskaźnik pochłaniania αw

A

0.90, 0.95, 1.00

B

0.80, 0.85

C

0.60, 0.65, 0.70, 0.75

D

0.30, 0.35, 0.40, 0.45, 0.50, 0.55

E

0.25, 0.20, 0.15

nieklasyfikowane

0.10, 0.05, 0.00

 
 

www.piib.org.pl

www.kreatorbudownictwaroku.pl

www.izbudujemy.pl

Kanał na YouTube