Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Nowoczesna technologia we wzmacnianiu konstrukcji zabytkowych, czyli iniekcje geopolimerowe

Artykuł sponsorowany

13.11.2018

Szybkość

Jedną z kluczowych właściwości geopolimerów jest wyjątkowa szybkość, z jaką materiał geopolimerowy uzyskuje właściwości nośne w wyniku reakcji chemicznej (polimeryzacji), która powoduje uzyskanie około 90–95% zakładanej wytrzymałości podanego materiału w czasie ok. 90 sekund. Zaaplikowany geopolimer osiąga swoją wytrzymałość użytkową w pierwszych minutach po iniekcji, co oznacza, że w tym czasie można normalnie korzystać z posadzki. Co więcej, nie ma konieczności usuwania wyposażenia na czas remontu, np. rusztowań, z których korzystają ekipy konserwatorów. Oznacza to, że w praktyce podczas napraw iniekcjami w tym samym czasie mogą się toczyć inne prace konserwacyjne na obiekcie.

 

Uniwersalność

Istotną właściwością iniekcji geopolimerowych i aplikowanych geopolimerów jest możliwość ich stosowania w bardzo szerokim zakresie temperaturowym: od –20 do +60°C. Dzięki temu prace naprawcze z wykorzystaniem iniekcji geopolimerowych można wykonywać niezależnie od pory roku.

 

Precyzja

 

 

Z uwagi na specyfikę obiektów zabytkowych: ich unikatowe walory estetyczne, znaczenie artystyczne i historyczne, bardzo ważna jest precyzja podczas renowacji. Naprawy z zastosowaniem iniekcji geopolimerowych są procesem precyzyjnie monitorowanym przy użyciu laserów i czujników, z sensorami umieszczonymi w pobliżu punktu iniekcyjnego.

 

Przykłady realizacji z użyciem metody iniekcji geopolimerowych

 

Klasztor Redemptorystów w Zamościu. 80-letni klasztor Ojców Redemptorystów, przynależący do zabytkowego kościoła Św. Mikołaja z XVI w. w Zamościu. Zamieszkały przez ojców, z pomieszczeniami użytkowymi: kuchnia, piwnice, kaplica, pokoje mieszkalne. Położony w centrum zabytkowego miasta Zamość.

 

 

Położenie klasztoru w centralnej, zabytkowej części miasta wiąże się, niestety, z problemami opisanymi wcześniej w artykule. Założone w XVI w. miasto nie miało zorganizowanej sieci kanalizacyjnej. Tym samym, w naturalnym procesie rozbudowy i przebudowy miasta powstawały naturalne nasypy organiczne, które obecnie znajdują się pod większością zabudowań miejskich.

Podobnie zadziało się w przypadku klasztoru. Całe skrzydło klasztoru znajduje się na nasypach organiczno-budowlanych cały czas aktywnych i osiadających. Prawdopodobnie w miejscu obecnego klasztoru pierwotnie znajdował się inny budynek, rozebrany i zasypany, a na jego gruzach został wybudowany klasztor. Duża część obiektu jest zawieszona w powietrzu, popękana elewacja na zewnątrz i ściany wewnątrz, występują problemy z domykaniem się drzwi i okien.

www.piib.org.pl

www.kreatorbudownictwaroku.pl

www.izbudujemy.pl

Kanał na YouTube