Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Kleje do połączeń konstrukcyjnych

24.10.2018

Kontrola połączeń klejonych

Połączenia klejone można badać metodami nieniszczącymi i niszczącymi. Do nieniszczących metod badania należą: ocena wzrokowa, wysokonapięciowa, ultradźwiękowa, rentgenowska, podciśnieniowa, określenie wodo- i gazoszczelności. Powyższe metody można zastosować na gotowych wyrobach. Równolegle z wykonywanym wyrobem należy wykonać próbki, które się poddaje ocenie zgodnie z istniejącymi normami. Są trzy podstawowe normy określające jakość klejów i połączeń klejonych:

  • określenie wytrzymałości na ścinanie przez rozciąganie wg PN-69/C-89300,
  • określenie wytrzymałości klejów na oddzieranie wg PN-69/C-89302,
  • określenie wytrzymałości na odrywanie wg PN-65/C-89301.

Połączenia klejone powinny być tak projektowane, by naprężenia w nich występujące miały charakter przede wszystkim ścinający lub odrywający. Połączenia wrażliwe są na działanie naprężeń złożonych, np. odrywająco-oddzierających. Najkorzystniejszym przykładem jest połączenie rura z rurą, gdzie przy rozciąganiu, ściskaniu i skręcaniu zawsze występują naprężenia ścinające. Ważna jest wielkość powierzchni łączonych, która powinna być możliwie duża. Ma to miejsce w połączeniach zakładkowych, w których wytrzymałość połączenia związana jest z długością zakładki. Zależność ta jest zależnością liniową tylko do pewnej wartości jej długości. Długość zakładki określa wzór:

L = mσ0,2

gdzie: m - współczynnik zależny od rodzaju połączenia i sił obciążających,

σ0,2 - umowna granica plastyczności.

Analiza literatury [5-7] wskazuje, że na wytrzymałość połączeń klejonych mają wpływ: długość zakładki, grubość klejonych elementów, grubość spoiny klejonej, wielkość wypływki, zeskosowanie końców nakładki, sztywność kleju w stanie utwardzonym, sztywność materiałów łączonych. Graficznie zależność długości zakładki od wytrzymałości przedstawiono na rys. 4.

Przykłady rozwiązań konstrukcyjnych połączeń klejonych przedstawiają rys. 5-8.

 

mgr inż. Paweł Rajczyk

dr. hab., prof. PCz Marlena Rajczyk Politechnika Częstochowska

 

Literatura

  1. A. Korzeniowski, Towaroznawstwo artykułów przemysłowych, skrypt PP, Poznań 2006.
  2. J. Kuczmaszewski, Podstawy konstrukcyjne i technologiczne oceny wytrzymałości adhezyjnych połączeń metali, Wydawnictwa Uczelniane Politechniki Lubelskiej, Lublin 1995.
  3. R. Sikora, Technologiczne aspekty kierowania jakością klejenia. Nowe technologie i zastosowanie żywic epoksydowych i poliestrowych, KNT, Lublin, 1979.
  4. J. Czaplicki i in., Klejenie tworzyw konstrukcyjnych, WKŁ, Warszawa 1987.
  5. Instrukcja do ćwiczeń laboratoryjnych, Badanie skuteczności połączeń adhezyjnych, Instytut Maszyn i Urządzeń Energetycznych, Politechnika Śląska, Gliwice 2016.
  6. M. Rajczyk, T. Kwiatkowski, Kleje konstrukcyjne, Budownictwo 22, Politechnika Częstochowska, Częstochowa 2016.
  7. J. Domińczuk, Wpływ wybranych czynników konstrukcyjnych i technologicznych na wytrzymałość połączeń klejonych, „Postęp Nauki i Techniki” nr 10/2011.
  8. PN-69/C-89300.
  9. PN-69/C-89302.
  10. PN-65/C-89301.

www.piib.org.pl

www.kreatorbudownictwaroku.pl

www.izbudujemy.pl

Kanał na YouTube