Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Asfalt narzutowy (porowaty) - metoda tłumienia hałasu na drogach szybkiego ruchu

06.06.2018

Nawierzchnie porowate mają węższe zastosowanie niż nawierzchnie tradycyjne - przeznaczone są głównie do dróg szybkiego ruchu, gdzie prędkość przekracza 55 km/h i występuje płynna jazda samochodów bez częstego hamowania czy przyspieszania. Do tego są to odcinki dłuższe niż 100 m. Dlatego też drogi ekspresowe są idealnym miejscem na wykorzystanie takiego typu asfaltu. Podczas budowy ważne jest zachowanie pochylenia drogi. Dopuszczalne są pochylenia o 10% oraz o łukach poziomych z promieniem nieprzekraczającym 75 m. Należy również sprawdzić wcześniej zanieczyszczenie terenu oraz wilgotność. Najbardziej niekorzystne miejsca do wykorzystania porowatych nawierzchni to tereny narażone na częste zabrudzenia przez pojazdy czy też podtopienia. Nie jest to również nawierzchnia przystosowana do poruszania się maszyn budowlanych, rolniczych itp. Nie powinny poruszać się tymi drogami pojazdy z transportem odkrytym typu piasek czy zboże.

 

Tab. 1. Materiały wykorzystywane do asfaltu porowatego

Materiał

Kategoria ruchu KR 3-7

Mieszanka mineralno-asfaltowa o wymiarze D1 [mm]

8, 11, 16 (tylko dla DPA)

Lepiszcza asfaltowe

PMB 4580-55, PMB 45/80-65, PMB 45/80-80, PMB 65/105-60, PMB 65/105-80 asfalty specjalne, np. z gumą wg europejskich ocen technicznych lub aprobat technicznych

Kruszywa mineralne

Tabele zawarte w Wymaganiach Technicznych

 

Wymagania techniczne podczas budowy

Asfalt narzutowy może być umieszczony zarówno w warstwie ścieralnej, jak i wiążącej. W wierzchniej warstwie projektowany jest jako jednowarstwowy (PA) o miąższości średnio od 4 do 6 cm bądź dwuwarstwowy (DPA) w granicach 7-10 cm. Różni się wówczas uziarnieniem. Warstwa ścieralna ma kruszywa o mniejszej średnicy. Asfalt ten należy dobierać tak, aby był odporny na warunki klimatyczne panujące na obszarze projektowanym, przede wszystkim na podstawie kategorii ruchu.

W przypadku PA trudniej jest utrzymać nawierzchnię w okresie zimowym. Lepszym rozwiązaniem jest DPA - zmniejsza hałas do 10 dB, lepiej odwadnia, a eksploatacja jest łatwiejsza.

Wymagania techniczne dotyczące asfaltu porowatego wskazują parametry decydujące o jakości nawierzchni. Opisane
są zastosowania konkretnych rodzajów materiałów we wskazanych warstwach.

W przypadku dwuwarstwowej nawierzchni porowatej (DPA) należy stosować PA 16 W w warstwie wiążącej, natomiast PA 8 S albo PA 11 S w warstwie ścieralnej (tab. 1). Cechą charakterystyczną materiału porowatego jest krzywa o nieciągłym uziarnieniu. Jest to konieczne do zachowania zawartości wolnych przestrzeni w przedziale od 7 do 30% v/v. Należy więc zmniejszyć maksymalnie ilość frakcji pośrednich. W mieszance powinno być jak najwięcej frakcji gruboziarnistych. Ważne, aby uziarnienie tej mieszanki mieściło się w krzywej uziarnienia. Istotna jest również zawartość lepiszczy, która powinna być dobierana według wymagań technicznych i norm.

www.piib.org.pl

www.kreatorbudownictwaroku.pl

www.izbudujemy.pl

Kanał na YouTube

Profil na Google+