Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Asfalt narzutowy (porowaty) - metoda tłumienia hałasu na drogach szybkiego ruchu

06.06.2018

Zmieniając wytyczne warstwy, zmienia się również poziom redukcji hałasu komunikacyjnego. Przykładowo: zwiększając uziarnienie kruszywa z 8 na 11 mm czy z 11 na 16 mm, zwiększa się poziom hałasu o 2 dB. Zwiększenie miąższości warstwy z 40 na 60 mm (tj. o 30%) powoduje natomiast obniżenie hałasu dla pojazdów jadących z prędkością 90 km/h z 75,5 na 69,9 dB, czyli o 5,6 dB.

Ważną cechą porowatych nawierzchni, poza redukcją hałasu, jest odporność na deformacje. Przyrost kolein w tym asfalcie nie jest większy niż 0,5 mm w ciągu roku eksploatacji. Wspomniana odporność jest zależna od składu mieszanki w warstwie ścieralnej. W przypadku porowatej największy udział ma grys (jak wspomniano wcześniej), następnie piasek łamany (10-13%) oraz wypełniacz (4-5%). Ze względu na charakter stosowanego modyfikowanego lepiszcza szybciej się starzeją. Dobre efekty daje dodatek kauczuku czy miału gumowego, zapewniając odporność na deformacje trwałe. Przepuszczalność wody nawierzchnia zawdzięcza dużej zawartości struktury pochłaniającej wilgoć. Przepływając przez łączące się pory, woda zostaje odprowadzana na pobocze. Ważnym aspektem w tym przypadku jest dobór grubości warstwy pochłanialnej, ponieważ już warstwa asfaltu narzutowego o 4 cm grubości i 25-procentowej porowatości pozwala zmagazynować niemalże 10 mm opadu deszczu. Do tego zastosowanie pochylenia poprzecznego leżącej poniżej warstwy szczelnej umożliwia sprawne przemieszczanie się wody. Dzięki szybkiemu pozbyciu się zbędnej ilości opadów na powierzchni widoczność podczas jazdy jest znacznie lepsza niż na innych nawierzchniach. Nie występuje zjawisko poślizgu bądź mgły. Woda nie pozostaje w dłuższym czasie na powierzchni i nie unosi się wraz z poruszającymi się kołami pojazdów. Jest to bardziej komfortowe i bezpieczne dla kierowców.

Szorstkość asfaltu porowatego w porównaniu z tradycyjną mieszanką asfaltową jest mniejsza. Wynika to z faktu tworzenia się błonki lepiszcza na ziarnach kruszywa. Po około roku ulega ona starciu, w przypadku pozostałych mas po trzech miesiącach eksploatacji. Wraz z dłuższym okresem istnienia asfaltu wzrasta szorstkość i poprawiają się właściwości antypoślizgowe. Zalety asfaltu narzutowego sprawiają, że jest wykorzystywany na budowach dróg szybkiego ruchu. Niestety asfalt narzutowy ma również wady. Jedną z przyczyn, dlaczego drogowcy nie stosują materiału na każdej budowie, jest mniejsza trwałość w stosunku do powszechnie stosowanych materiałów. Trwałość nawierzchni z asfaltu narzutowego wynosi ok. 8 lat, a zachowuje ona szczelność do 10 lat. Powodem jest starzenie lepiszcza w krótszym czasie, ścieranie się wierzchniej warstwy oraz wykruszanie ziaren. Zniszczenie powierzchniowe jest charakterystycznym uszkodzeniem dla takich nawierzchni. Sposobem zwalczania takich problemów jest zastosowanie lepiszczy modyfikowanych. Kolejnym problemem jest dość wysoki koszt wykonania i eksploatacji nawierzchni z asfaltu narzutowego. Do produkcji tego typu mieszanki stosuje się wysokiej jakości kruszywa grysowe oraz modyfikowane lepiszcza asfaltowe. Stąd zwiększone koszty utrzymania, głównie w okresie zimowym, kiedy należy stosować większą ilość solanki niż do tradycyjnych nawierzchni. Lód i śnieg pojawiają się szybciej na powierzchni ze względu na większą porowatość i mniejszą przepuszczalność ciepła.

 

Fot. 1. Nawierzchnia z asfaltu porowatego

www.piib.org.pl

www.kreatorbudownictwaroku.pl

www.izbudujemy.pl

Kanał na YouTube

Profil na Google+