Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Systemy wentylacji i klimatyzacji a energooszczędność

30.09.2015

Charakterystyka dwóch metod podwyższania efektywno­ści systemów wentylacji: przez zastosowanie wymienni­ków do odzysku ciepła oraz przez wykorzystanie pośred­niego chłodzenia wyparnego.

Wzrastające ceny paliw, re­gulacje prawne i przesłanki ekonomiczne są przyczyną wdrażania rozwiązań energooszczęd­nych w gospodarce. Podejmowane są działania mające na celu poprawę ja­kości funkcjonowania układów wenty­lacji i klimatyzacji [1]. Można znacząco poprawić efektywność energetyczną central wentylacyjnych przez zasto­sowanie wymienników pozwalających na odzysk ciepła z powietrza wywie­wanego. Pożądane są nowe technolo­gie pozyskiwania ciepła i chłodu.

 

Odzysk ciepła

Nowoczesne budownictwo cechuje się dużą szczelnością przegród ze­wnętrznych i okien. W związku z tym, w celu zapewnienia niezbędnej ilości świeżego powietrza użytkownikom pomieszczeń, powszechne staje się stosowanie wentylacji mechanicznej. Przy wyborze systemu napowietrza­nia warto wybrać rozwiązanie opty­malne zarówno pod względem kosz­tów, oszczędności energii, jak również rzeczywistej wydajności. W związku z rosnącymi kosztami energii ko­nieczne jest poszukiwanie sposobów wykorzystania energii zawartej w po­wietrzu usuwanym z pomieszczeń wentylowanych do częściowej zmia­ny parametrów powietrza zewnętrz­nego. W tym celu wykorzystuje się wymienniki do odzysku ciepła. Urzą­dzenia te pozwalają na przekazanie energii cieplnej ze strumienia wywie­wanego do strumienia powietrza ze­wnętrznego przed procesem obróbki w urządzeniu wentylacyjnym, co po­zwala znacząco zaoszczędzić koszty eksploatacyjne systemów wentylacyj­nych i klimatyzacyjnych.

 

Rys. 1 Podział systemów do odzysku ciepła

 

Obecnie nie tylko względy ekono­miczne oraz zalecenia projektantów wymuszają stosowanie układów do odzysku ciepła w wentylacji i klimatyzacji. Zmieniające się prze­pisy spowodowały, że stosowanie odzysku energii stało się koniecz­nością. Obowiązek stosowania energooszczędnych rozwiązań w in­stalacjach wentylacyjno-klimatyza­cyjnych określają dwa akty prawne:

- dyrektywa UE z dnia 1 stycznia 2009 r., która wprowadza pośred­nio obowiązek poszanowania ener­gii przez określenie klas energetycznych budynków;

- rozporządzenie Ministra Infrastruktu­ry z dnia 5 lipca 2013 r zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowia­dać budynki i ich usytuowanie.

Odzysk ciepła z powietrza wywiewane­go może być realizowany na wiele spo­sobów (rys. 1): poprzez wymienniki pły­towe (rekuperacja), z wykorzystaniem masy akumulacyjnej (np. wymienniki obrotowe - regeneracja), przez mie­szanie się części strumienia wywiewa­nego z zewnętrznym (recyrkulacja) albo wykorzystaniem pompy ciepła.

Do najpowszechniejszych rozwiązań spotykanych w Polsce należą wy­mienniki rekuperacyjne. Wśród rekuperatorów najbardziej popularne są płytowe wymienniki przeponowe, głównie ze względu na prostą budowę i pewność działania (rys. 2); nie mają elementów ruchomych i do pracy nie wymagają dodatkowej energii spoza układu, poza niewielkim wzrostem zapotrzebowania energii do napędu wentylatorów, wynikającym ze zwięk­szenia oporów przepływu powietrza przez centralę (ale zjawisko zwięk­szenia oporów przepływu powietrza występuje przy zastosowaniu każde­go wymiennika do odzysku ciepła). Do najbardziej rozpowszechnionych roz­wiązań wymienników rekuperacyjnych należą wymienniki krzyżowe i przeciwprądowe (rys. 2). Z powodów trudności konstrukcyjnych wymien­nik przeciwprądowy zazwyczaj przyjmuje postać wydłużonej jednostki krzyżowej (rys. 2d), a zatem w tym rekuperatorze w rzeczywistości wy­stępuje przepływ mieszany. Rzadziej spotykanymi rozwiązaniami jest np. zastosowanie podwójnego wymien­nika krzyżowego w celu zwiększenia sprawności odzysku ciepła (rys. 2e). Wybór systemu odzysku ciepła powi­nien być zawsze poprzedzony szcze­gółową analizą techniczno-ekono­miczną. Należy pamiętać, że oprócz wymiennika o określonej konstrukcji i technologii przekazywania energii wymagane jest odpowiednie prowa­dzenie przewodów wentylacyjnych oraz system regulacyjno-sterujący. Każde zastosowanie układu odzysku ciepła powoduje wzrost kosztów inwestycyjnych, dlatego podjęcie decy­zji o wyborze danego rozwiązania nie jest proste. Wymagania stawiane na ogół przez inwestora dotyczą ceny zakupu, w drugiej zaś kolejności kosz­tów eksploatacji i konserwacji danego układu oraz pewności i skuteczności działania (tab. 2).

 

Rys. 2 Rekuperatory płytowe: a) centrala z wy­miennikiem krzyżowym; b) centrala z wymiennikiem przeciwprądowym; c) wymiennik krzyżowy; d) wymiennik przeciwprądowy; e) podwójny wymiennik krzy­żowy (1 - wlot powietrza wywiewanego, 2- siłownik przepustnicy by-passu, 3 - otwory wlotowe powietrza zewnętrznego, 4 - wymiennik, 5 - by-pass)

 

Przykładowe wyliczenie oszczędności przy zastosowaniu wymiennika do odzysku ciepła w systemie wentylacji mechanicznej [1]. Założenia: strumień powietrza nawiewanego V = 250 m3/h, sezon grzewczy zaczyna się we wrześniu i obejmuje pięć dni, potem X, XI, XII, I, II, III, IV, oraz pięć dni grzania w maju. Opierając się na normie PN-B-02025, można obliczyć ciepło potrzebne do ogrzania powietrza wentylacyjnego, otrzymano wartość Q = 7828 kWh na cały sezon grzewczy, w przeliczeniu na nośniki energii.

Tab. 1 Zestawienie kosztów energii dla różnych źródeł wytwarzania ciepła dla systemu bez odzysku ciepła z powietrza wywiewanego [1]

Rodzaj ogrzewania domu

Sprawność systemu grzewczego

Realne zużycie ciepła [MJ]

Koszty podgrzania powietrza wentylacyjnego [zł]

Olej opałowy

0,8

33 816,96

3 400

Gaz ziemny

0,9

30 998,88

2 109

Gaz propan-butan

0,85

32 407,92

2 952

Elektryczne

1

28 180,80

3 121,91

 

 

Koszty muszą zostać powiększone o ilość energii elektrycznej, jaką zużyje centrala wentylacyjna (do napędu wentylatorów). Dla strumienia powietrza V = 250 m3/h wynosi to średnio ok. 895 kWh, przeliczając na pieniądze 358 zł [1]. Istotne jest, by pamię­tać, że część tej energii zostanie dodatkowo przekazana w formie ciepła do powietrza wentylacyjnego, czyli realny koszt napędu wentylatorów centrali jest niższy. Na podstawie wyliczeń widać, że koszty ogrzewania powietrza wentylacyjnego są zależne od paliwa, którym ogrzewany jest dom. Zastosowanie w omawianym przykładzie wymiennika do odzysku ciepła w systemie wenty­lacji pozwoli na oszczędność od 1476 do 2966 zł rocznie. Zastosowanie zatem tego typu wymienników ma uzasadnienie nie tylko w systemach wentylacji dla wielkokubaturowych obiektów, ale także dla budownictwa jednorodzinnego.

 

Zamarzanie rekuperatorów

Wymienniki rekuperacyjne w ciągu roku poddawane są wpływom zmien­nych czynników atmosferycznych. Długotrwała praca w trudnych wa­runkach potęguje ryzyko zniszczenia wymiennika. Zapewnienie bezpiecz­nych warunków pracy przy ujemnych temperaturach powietrza zewnętrz­nego często się wiąże z koniecz­nością obniżenia sprawności urzą­dzenia. Przy niskich temperaturach okresu zimnego istnieje możliwość wystąpienia kondensacji i powsta­wania szronu w kanałach powietrza wywiewanego. Utworzona na powierzchniach przegród wymiennika ciecz przyczynia się do zwiększenia odzysku ciepła na skutek dodatko­wego wytworzenia ciepła utajone­go (poprawa sprawności nawet do 30% [3]). Niestety podczas długo­trwałej pracy w takich warunkach często istnieje ryzyko powstawania szronu, czyli niebezpieczeństwo za­marzania powstałych skroplin (rys. 3a). Szron stanowi główny problem w eksploatacji rekuperacyjnych wymienników ciepła. Powoduje wzrost oporów przepływu oraz zakłóca pro­cesy wymiany ciepła. Brak odpowied­nich działań może skutkować zablokowaniem przepływu powietrza oraz uszkodzeniem wymiennika. W cen­tralach wentylacyjnych wprowadzane są zabezpieczenia wymienników (by-pass, nagrzewnica wstępna), któ­rym jednak zawsze towarzyszy ob­niżenie skuteczności odzysku ciepła [3]. Zadaniem by-passu jest ogra­niczenie przepływu zimnego powie­trza przez wymiennik, co pozwala na podniesienie temperatury ścianek kanałów (rys. 3b). Układ automa­tycznej regulacji steruje przepustnicą obejściową w funkcji tempera­tury zewnętrznej. Przez wymiennik przepływa tylko część powietrza zewnętrznego, pozostały strumień powietrza kierowany jest obejściem. Skutkiem tego jest obniżenie tem­peratury powietrza nawiewanego za wymiennikiem, która jest mieszaniną strumieni przepływającego powie­trza przez rekuperator oraz przez jego obejście. Inną metodą ochrony wypełnienia wymiennika jest wstępne podgrzewanie powietrza. Niestety wiąże się to ze zwiększeniem wymia­rów centrali wentylacyjnej ze wzglę­du na umieszczenie dodatkowej sek­cji z nagrzewnicą wstępną. Ponadto wymagane jest zapewnienie odpo­wiedniej mocy takiego urządzenia określonej na podstawie konkretnej bezpiecznej wartości temperatury, do której należy podgrzewać powie­trze zewnętrzne. Jak dotąd, tego typu kwestie rozwiązywane są przez umowne określanie bezpiecznych wa­runków pracy [3].

W typowych instalacjach wentylacyj­nych na terenie Polski warunki pracy pozwalają na uniknięcie oblodzenia wymienników: zimą w standardowych pomieszczeniach bytowych występu­ją bardzo niewielkie zyski wilgoci, dla­tego temperatura punktu rosy stru­mienia usuwanego jest bardzo niska. W takiej sytuacji występuje bardzo niewielkie wykroplenie pary wodnej na powierzchni ścianki albo nie wystę­puje ono wcale (praca w warunkach suchej wymiany ciepła).

Tab. 2 Wady i zalety różnych form odzysku ciepła [2]

 

Recyrkulacja

Wymienniki rekuperacyjne bez czynnika pośredniczącego

Wymienniki rekuperacyjne z czynnikiem pośredniczącym

Wymiennik

gruntowy

Zalety

Niski koszt, prosta konstrukcja

i automatyka, wymaga­ne niewielkie zużycie energii do napędu si­łowników przepustnic, brak ryzyka szronienia

Prosta konstrukcja, niewymagana dodat­kowa energia, pewność działania (brak części ruchomych), możliwość regulacji poprzez upust (by-pass)

Układ glikolowy - regulacja wydajności i odszranianie realizowane przez zawór by-passu, szczelność układu (brak możliwości mieszania powietrza), możliwość zwiększenia odległości między kanałami nawiewnym i wywiewnym. Rurka ciepła - duża przewodność cieplna i prawie izotermiczny proces przekazywania wewnątrz termowodu, brak elementów ruchomych, pewność i długotrwałość działania, brak potrzeby dodatkowej energii

Bardzo wysoka spraw­ność, niewymagana dodatkowa energia (brak części rucho­mych)

Wady

Niska jakość powietrza nawiewanego

Możliwość szronienia przy niskich temperatu­rach, większe wymiary centrali z wymienni­kiem płytowym, szczel­ność, która z upływem czasu może się obniżyć

Układ glikolowy - wymagana dodatkowa energia napę­dowa (zasilanie pompy), niska sprawność, wysoki koszt instalacji.

Rurka ciepła - konieczność montażu kanału nawiewnego nad kanałem wywiewnym (dla rurki w układzie grawita­cyjnym), duży koszt, brak możliwości odzysku chłodu (w rurce grawitacyjnej)

Bardzo wysoki koszt, wymagana duża po­wierzchnia, relatywnie wysokie straty ciśnienia

Sprawność

Zmienna

Wymiennik krzyżowy 50-70%

Wymiennik przeciwprądowy 75-90%

Układ glikolowy 50-55% Rurka ciepła 50-60%

Do 90%

 
 

 

Wymiennik obrotowy

Wymiennik akumulacyjny

Pompa ciepła

Wymienniki membranowe

Zalety

Stosunkowo niski koszt, relatywnie prosta konstrukcja, wymagane niewielkie zużycie energii do napędu, wysoka sprawność, możliwość odzysku wilgoci

Wysoka sprawność, niewielkie zużycie energii do napędu, moż­liwość odzysku wilgoci

Wysoka skuteczność temperatu­rowa, rozdział strumieni powie­trza, płynna regulacja sprawności, możliwość rozdzielenia sekcji centrali

Nie potrzebują nakładu energii do pracy, umożliwiają odzysk wilgoci

Wady

Ryzyko przedmuchów powie­trza, możliwość zamarznięcia

Znaczne gabaryty, większe nakłady inwestycyjne niż dla wymiennika obrotowego, prze­dmuchy powietrza, możliwość zamarznięcia

Wysokie nakłady inwestycyjne, większe zużycie energii niż typowe wymienniki do odzysku ciepła, możliwy spadek spraw­ności przy pracy w warunkach obliczeniowych

Możliwość przytykania się membran przy dłuższej eksplo­atacji

Sprawność

70-85%

80-95%

Zależna od nakładów energii

60-85%

 

 

 

 

W praktyce nie ma możliwości uniknięcia powstawania szronu w wymiennikach rekuperacyjnych bez zastosowania do­datkowych elementów zabezpiecza­jących urządzenie, tj. by-passu lub nagrzewnicy wstępnej. Niestety, by-pass nie jest w stanie zagwaran­tować w pełni skutecznej ochrony przed szronieniem - w skrajnie nie­korzystnych warunkach skierowanie nawet 80% strumienia powietrza zewnętrznego do obejścia nie jest w stanie zagwarantować bezpie­czeństwa [3, 4]. Drugim sposo­bem ochrony wymiennika jest użycie nagrzewnicy wstępnej, najczęściej elektrycznej, podnoszącej tempera­turę powietrza zewnętrznego do tzw. wartości bezpiecznej, przy której nie nastąpi szronienie wymiennika. Jest to sposób pewny, pod warunkiem prawidłowego określenia wartości temperatury bezpiecznej. Obie me­tody zapobiegające szronieniu wiążą się z koniecznością obniżenia efek­tywności energetycznej systemu: w przypadku by-passu powietrze za wymiennikiem jest mieszaniną zimne­go powietrza płynącego przez obej­ście z ciepłym powietrzem płynącym przez wymiennik, mieszaninę tę nale­ży podgrzać na nagrzewnicy; w przy­padku zastosowania nagrzewnicy wstępnej strumień podgrzewany jest na wejściu do wymiennika. Powszechnie uznawanym mitem jest założenie, że dodatnia temperatura powietrza wywiewanego na wyjściu z wymiennika powoduje, iż wymiennik nie ulegnie zamarznięciu. Na rys. 4 przedstawione są wykresy pól temperatur na powierzchni kanału po­wietrza wywiewanego w wymienniku krzyżowym (w warunkach występo­wania szronu) uzyskane z autorskiego modelu matematycznego (walidowanego eksperymentalnie [3]). Widoczne są także trzy strefy wymiany ciepła i masy: strefa sucha - brak konden­sacji (prawy dolny róg), strefa mo­kra - zachodzi kondensacja (środek), strefa szronu - powstaje szron (lewy górny róg). W przypadku przedsta­wionym na rys. 4a średnia wyjściowa temperatura powietrza wywiewanego wynosi 7,2°C, czyli jest zdecydowanie wyższa niż 0°C, jednakże nie pozwala to uniknąć powstawania szronu. Na rys. 4 zaznaczono również punkty, w których powietrze wywiewane znaj­duje się w innej strefie wymiany ciepła pomimo tej samej lub bardzo zbliżonej temperatury (np. 6,58°C w strefie mokrej i 6,61°C w strefie szronu). Rozbieżności wynikają z faktu, że na charakter procesów wymiany ciepła i masy, zachodzących w kanałach rekuperatora, zasadniczy wpływ ma temperatura ścianki, z którą kontak­tuje się powietrze [3, 4]. Na rys. 4b widoczne są temperatury powietrza zewnętrznego, wywiewanego i ścianki wymiennika ciepła. Jeśli temperatu­ra ścianki wymiennika jest niższa od temperatury punktu rosy powietrza wywiewanego, woda zacznie się na niej wykraplać. Jeśli dodatkowo tem­peratura ścianki będzie niższa od 0°C, powstanie na niej szron. Ta sama za­leżność dotyczy wymiennika przeciwprądowego.

 

Rys. 3 a) zamarznięte kanaliki wymiennika krzyżowego, b) zasada działania wy­miennika z by-passem [3]

 

Nowe rozwiązania energooszczędne

Rozwiązaniem, na które warto zwró­cić uwagę, jest pośrednie chłodzenie wyparne. Chłodzenie wyparne wyko­rzystuje naturalną tendencję wody do parowania [4]. Przeciętny człowiek odparowanie wody utożsamia z wrze­niem - wówczas ciecz paruje całą objętością. Jednakże każdy zna także pojęcie „wyschnąć", które oznacza, że woda odparowała z mokrego ubra­nia czy też innego materiału. W ta­kich przypadkach ciecz nie paruje całą objętością, tylko powierzchnią kon­taktującą się z powietrzem. Parowanie wody wymaga pobrania dużej ilości ciepła (ciepło parowania wody wynosi 2500 kJ/kg, podczas gdy na przykład energia potrzebna do podgrzania wody o 20°C wynosi jedy­nie ok. 84 kJ/kg). Ze zjawiskiem po­bierania ciepła przez parującą ciecz każdy zetknął się podczas wyjścia spod prysznica - odczuwane zimno wynika z pobierania przez wodę z or­ganizmu człowieka ciepła na zmianę stanu skupienia.

W przypadku chłodzenia wyparnego woda wykorzystywana jest do ochłodzenia powietrza. Własności termodynamiczne powietrza wilgotnego pozwalają na obniżenie jego temperatury podczas nawilżania wodą. Ochładzanie powietrza za po­mocą parowania wody jest procesem wymiany ciepła i masy między cieczą a gazem, podczas którego powietrze obniża swoją temperatu­rę, jednocześnie zwiększając swoją zawartość wilgoci. Proces, w którym powietrze po nawilżeniu dostarcza­ne jest do użytkowników, nosi nazwę chłodzenia wyparnego bezpośrednie­go. W tym przypadku strumień po­wietrza się ochładza i jednocześnie nawilża się parą wodną. Takie rozwią­zanie nie znajduje zastosowania jako źródło chłodu w klimatyzacji (komory zraszania są wykorzystywane, jednak 5c-5f coraz rzadziej, do ustalania precyzyjnych parametrów powietrza na potrzeby technologiczne), ponie­waż wilgotny strumień nawiewany do pomieszczenia powoduje odczu­wanie uczucia duszności przez jego użytkowników. Ponadto efektywność bezpośrednich urządzeń wyparnych jest ograniczona temperaturą ter­mometru mokrego.

W przypadku pośredniego chłodzenia powietrza stosowane są urządzenia, w których występują dwa rodzaje kanałów: suchy i mokry. Przez kanał mokry prowadzony jest strumień po­wietrza (nazywany roboczym), który wykorzystywany jest do akumulacji pary wodnej. Płynące powietrze stwarza różnice potencjałów ciśnień cząstkowych pary wodnej, co skutku­je odparowaniem cieczy, która pobie­ra na ten cel znaczne ilości ciepła.

 

Rys. 4 Analiza wymiennika krzyżowego: a) pole temperatur powietrza wywiewanego z zaznaczonymi wartościami podobnych temperatur w różnych strefach wymiany ciepła i masy; b) pola temperatur (od góry: powietrze zewnętrzne, ścianka, powietrze wywiewane) w wymienniku krzyżowym

 

Część ciepła pobierana jest z kanału suchego, oddzielonego nieprzepusz­czalną dla wody ścianką. Pozwala to ochłodzić powietrze w suchym kana­le, bez jednoczesnego nawilżania go.

Pośrednie jednostki wyparne nie są ograni­czone temperaturą termometru mokrego, lecz jedynie temperaturą punktu rosy (czyli temperaturą, przy której następuje wykroplenie pary wodnej z powietrza). Zastosowa­nie takich wymienników wiąże się ze znacz­nymi oszczędnościami energetycznymi. Własności jednostek wyparnych nie pozwa­lają całkowicie wyeliminować sprężarkowych układów chłodniczych, ale mogą znacząco wpłynąć na ograniczenie ich mocy. Jednym z najlepszych rozwiązań, mogących spraw­dzić się w polskim klimacie, jest wymiennik z obiegiem Maisotsenki.

Obieg Maisotsenki (rys. 5a i 5b) jest jed­nym z najbardziej efektywnych obiegów chłodzenia wyparnego. Działa na podobnej zasadzie jak typowe cykle wyparne, jednak­że wykorzystuje specyficzny, złożony obieg powietrza, pozwalający na osiągnięcie bar­dzo niskich temperatur powietrza nawie­wanego. Zasada działania rekuperatora z M-obiegiem (rys. 5a): powietrze po wejściu do wymiennika dzielone jest na dwie części (1 - przepływ główny, 2 - przepływ pomoc­niczy). Strumień główny płynie kanałami suchymi, gdzie jest ochładzany, a następ­nie dostarczany do użytkowników pomiesz­czeń. Przepływ pomocniczy płynie suchym kanałem pomocniczym, w którym przez otwory w ściance dostaje się do kanału mo­krego (3 - przepływ pomocniczy w kanałach mokrych), wypełnionego wilgotnym mate­riałem porowatym, gdzie realizuje ochła­dzanie wyparne. Część mokra wymiennika oddzielona jest od suchej cienką warstwą nieprzepuszczającego wody metalu. Suchy kanał pomocniczy pozwala na wstępne ob­niżenie temperatury strumienia roboczego, dzięki temu dostaje się do części mokrej ochłodzone w coraz większym stopniu, po­dobnie jak w wymienniku regeneracyjnym. Strumień pomocniczy w kanałach mokrych przepływa krzyżowo w stosunku do głów­nego. Konstrukcja wymiennika opiera się na materiale porowatym, w którym woda roz­prowadzana jest równomiernie za pomocą sił kapilarnych, eliminuje to obecność dysz zaburzających przepływ powietrza.

Urządzenia tego typu znajdują coraz szer­sze zastosowanie w USA (rys. 5c-5f) i prawdopodobnie wkrótce zaczną być wykorzystywane w Europie.

 

Rys. 5 Pośredni wymiennik wyparny z obiegiem Maisotsenki: a) schemat wymiennika (1 - powietrze dostarczane do użytkowników systemu, 2 i 3 - powietrze pomocnicze odpowiednio w suchym i mokrym kanale); b) wygląd zewnętrzny wymiennika; c) przykład zastosowania: urządzenie typu rooftop wyposażone w wymiennik z M-obiegiem; d) przykład wykorzystania autonomicznych jednostek z M-obiegiem - budynek kina Denver; e) i f) autonomiczne jednostki z M-obiegiem jako źródło chłodu dla serwerowni Centrum Monitorowania Pokrywy Śnieżnej i Lodowej NASA o mocy 120 kW, Boulder, Colorado, USA

 

Podsumowanie

- Odzysk ciepła jest obecnie koniecznością ze względów na oszczędności energe­tyczne i wymogi prawne.

- Zastosowanie konkretnego rozwiązania odzysku ciepła musi być poprzedzone dokładaną analizą techniczno-ekono­miczną.

- Istotnym czynnikiem mającym wpływ na pracę wymienników rekuperacyjnych jest problem powstawania szronu w kanałach powietrza wywiewanego.

- Na szronienie wymienników rekuperacyjnych wpływ ma wiele istotnych czyn­ników, przede wszystkim temperatura i wilgotność powietrza nawiewanego oraz sprawność wymiennika.

- W typowych pomieszczeniach miesz­kalnych i biurowych zastosowanie no­woczesnych wymienników wyparnych może znacząco obniżyć moc chłodnicy i tym samym zmniejszyć koszty eks­ploatacyjne.

 

Demis Pandelidis, Andrzej Jedlikowski

Katedra Klimatyzacji, Ogrzewnictwa, Gazownictwa i Ochrony Powietrza

Wydział Inżynierii Środowiska Politechnika Wrocławska

 

Literatura

1.  http://www.pro-vent.pl.

2.  S. Anisimov, D. Pandelidis, Odzysk ciepła w instalacjach wentylacyjnych i klimatyza­cyjnych, cz. 1, „Chłodnictwo & Klimatyzacja" nr 7/2013.

3.  S. Anisimov, A. Jedlikowski, D. Pandelidis, Performance analysis and safe operating condltlons for the cross-flow heat exchanger used for energy recovery from exhaust air In ventilation systems, Volume 90, November 2015.

4.  S. Anisimov, A. Jedlikowski, D. Pandelidis, Energooszczędność w systemach wentylacji i klimatyzacji,Forum Wentylacja 2014, Salon Klimatyzacja 2014 Międzynarodowa Wysta­wa Techniki Wentylacyjnej, Klimatyzacyjnej i Chłodniczej, materiały seminaryjne, Stowarzyszenie Polska Wentylacja, Warszawa 2014.

www.piib.org.pl

www.kreatorbudownictwaroku.pl

www.izbudujemy.pl

Kanał na YouTube

Profil na Google+